Si quieres recibir algún número del fanzine, para ti o para distribuir, nos los puedes solicitar por correo electrónico en:

suburbiosdelarazon@gmail.com
Mostrando entradas con la etiqueta Musica. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Musica. Mostrar todas las entradas

lunes, 13 de febrero de 2012

La mamma morta - Andrea Chénier - Maria Callas


La mamma morta
m'hanno alla porta della stanza mia;
Moriva e mi salvava!
poi a notte alta
io con Bersi errava,
quando ad un tratto
un livido bagliore guizza
e rischiara innanzi a' passi miei
la cupa via!
Guardo!
Bruciava il loco di mia culla!
Così fui sola!
E intorno il nulla!
Fame e miseria!
Il bisogno, il periglio!
Caddi malata,
e Bersi, buona e pura,
di sua bellezza ha fatto un mercato,
un contratto per me!
Porto sventura a chi bene mi vuole!
Fu in quel dolore
che a me venne l'amor!
Voce piena d'armonia e dice:
"Vivi ancora! Io son la vita!
Ne' miei occhi è il tuo cielo!
Tu non sei sola!
Le lacrime tue io le raccolgo!
Io sto sul tuo cammino e ti sorreggo!
Sorridi e spera! Io son l'amore!
Tutto intorno è sangue e fango?
Io son divino! Io son l'oblio!
Io sono il dio che sovra il mondo
scendo da l'empireo, fa della terra
un ciel! Ah!
Io son l'amore, io son l'amor, l'amor"
E l'angelo si accosta, bacia,
e vi bacia la morte!
Corpo di moribonda è il corpo mio.
Prendilo dunque.
Io son già morta cosa!




Mataron a mi madre
en la puerta de mi cuarto;
Moría y me salvaba!
después, de madrugada
yo con Bersi vagaba,
cuando de pronto
un lívido brillo parpadeaba
e iluminaba delante de mí
la oscura calle!
¡Miro!
¡Ardía mi casa!
¡Y así quedé sola!
¡Y alrededor la nada!
¡Hambre y miseria!
¡La necesidad, el peligro!
Caí enferma,
y Bersi, buena y pura,
de su belleza hizo negocio,
¡un contrato por mí!
¡Llevo la amargura a todo el que me quiere bien!
¡Fue en aquel dolor
que a mi vino el amor!
Voz llena de armonía y dice:
"¡Sigue viviendo! ¡Yo soy la vida!
¡En mis ojos está tu cielo!
¡Tú no estás sola!
¡Tus lágrimas enjugo!
¡Estoy en tu camino y soy tu soporte!
¡Sonríe y espera! ¡Yo soy el amor!
¿Es todo lo demás sangre y fango?
¡Yo soy divino! ¡Yo soy el olvido!
Yo soy el Dios que baja al mundo
del empíreo, y hace de la tierra
¡un paraíso! ¡Ah!
Yo soy el amor, el amor, el amor"
Y el ángel se acerca, me besa,
¡y es el beso de la muerte!
Mi cuerpo es de moribunda.
Conque tómalo.
¡Yo soy ya una cosa muerta!

viernes, 27 de enero de 2012

Cantiga 26 – “Non é gran cousa” – Alfonso X El Sabio

Esta é como Santa Maria juigou a alma do romeu que ya a Santiago,
que sse matou na carreira por engano do diabo,
que tornass' ao corpo e fezesse pedença.


 



Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Mui gran razon é que sábia dereito
que Deus troux' en seu corp' e de seu peito
mamentou, e del despeito
nunca foi fillar;
poren de sen me sospeito
que a quis avondar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Sobr' esto, se m' oissedes, diria
dun joyzo que deu Santa Maria
por un que cad' ano ya,
com' oý contar,
a San Jam' en romaria,
porque se foi matar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Este romeu con bõa voontade
ya a Santiago de verdade;
pero desto fez maldade
que ant' albergar
foi con moller sen bondade,
sen con ela casar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Pois esto fez, meteu-ss' ao camo,
e non sse mãefestou o mesqo;
e o demo mui festo
se le foi mostrar
mais branco que un armo,
polo tost' enganar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Semellança fillou de Santiago
e disse: «Macar m' eu de ti despago,
a salvaçon eu cha trago
do que fust' errar,
por que non cáias no lago
d' iferno, sen dultar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Mas ante farás esto que te digo,
se sabor ás de seer meu amigo:
talla o que trages tigo
que te foi deytar
en poder do emigo,
e vai-te degolar.»

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

O romeu, que ssen dovida cuidava
que Santiag' aquelo lle mandava,
quanto lle mandou tallava;
poi-lo foi tallar,
log' enton se degolava,
cuidando ben obrar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Seus companneiros, poi-lo mort' acharon,
por non lles apõer que o mataron,
foron-ss'; e logo chegaron
a alma tomar
demões, que a levaron
mui toste sen tardar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

E u passavan ant' ha capela
de San Pedro, muit' aposta e bela,
San James de Conpostela
dela foi travar,
dizend': «Ai, falss' alcavela,
non podedes levar

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

A alma do meu romeu que fillastes,
ca por razon de mi o enganastes;
gran traiçon y penssastes,
e, se Deus m' anpar,
pois falssament' a gãastes,
non vos pode durar.»

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Responderon os demões louçãos:
«Cuja est' alma foi fez feitos vãos,
por que somos ben certãos
que non dev' entrar
ante Deus, pois con sas mãos
se foi desperentar.»

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.


Santiago diss': «Atanto façamos:
pois nos e vos est' assi rezõamos,
ao joyzo vaamos
da que non á par,
e o que julgar façamos
logo sen alongar.»

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Log' ante Santa Maria veron
e rezõaron quanto mais poderon.
Dela tal joiz' ouveron:
que fosse tornar
a alma onde a trouxeron,
por se depois salvar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.

Este joyzo logo foi comprido,
e o romeu morto foi resorgido,
de que foi pois Deus servido;
mas nunca cobrar
pod' o de que foi falido,
con que fora pecar.

Non é gran cousa se sabe | bon joyzo dar
a Madre do que o mundo | tod' á de joigar.


domingo, 29 de mayo de 2011

Obispo Thomas & Berbard de Mandeville

Canción de la Libertad del Obispo Thomas (1439)



Berbard de Mandeville - "The Fable of the Bees"

No bees had better Government[...]
They were not Slaves to Tyranny,
Nor ruled by wild Democracy;
But Kings, that could not wrong, because
Their Power was circumscrib'd by Laws.

No había abejas mejor gobernadas[...]
De la tiranía no eran esclavas,
Ni estaban regidas por una democracia salvaje;
Sino por reyes, que no podían cometer agravios, ya que
Su poder estaba circunscrito por las leyes.

Berbard de Mandeville - "The Fable of the Bees"

domingo, 13 de febrero de 2011

Imágenes musicales

jueves, 27 de enero de 2011

Arabian Dance (El Casacanueces) - Pyotr Ilyich Tchaikovsky


Hoy dejamos una delicia para nuestros oídos.


miércoles, 3 de noviembre de 2010

Amethystium - Ad Astra

Requisitos:

Bajar las persianas.
Estar tumbado.
Cerrar los ojos.

Tener las orejas límpias.
Escuchar el diálogo de las primeras notas.
Abrir el conducto auditivo transpersonalmente.

Estar atentos.
Sentir la escala ininterrumpida de notas.
Captar el cambio y transformarse con él.

Abrir los ojos.
Levantarse.
Subir las persianas.

Quizás, sigamos siendo los mismos.

sábado, 16 de octubre de 2010

Rita Pavone - Viva la pappa col pomodoro

Porque hoy es sábado y hay que celebrarlo.

viernes, 3 de septiembre de 2010

Arte y Ejército

domingo, 18 de julio de 2010

Romowe Rikoito




Desde Rusia con melancolía, reflexión y misticismo. Romowe Rikoito nos introducen más allá de nuestras almas para darse la mano con nuestro inconsciente colectivo, llegando a ejecutar una de las más perfectas danzas ontológicas que nuestra memoria ancestral jamás podría llegar a imaginar.





http://www.myspace.com/romowerikoito


Cuando un violín, un piano, un violonchelo, una guitarra y una voz hablan al mismo tiempo, puede llegar a escucharse lo mismo que cuando nuestras almas hacen el amor con una mirada. Éxtasis amplificador de nuestras sensaciones más ancianas. Volvemos a retornar a nuestros orígenes más elementales. Madre antigua, mar salvaje. (Como quizás quiso decir Manolo García).

Carlos Postigo

martes, 13 de julio de 2010

Cuando los sueños se hacen realidad…

Cuando los sueños se hacen realidad…

Los de mi generación, que ahora andarán por los treinta largos, jamás soñaron ver a el equipo de España ganar una Eurocopa de fútbol y menos un mundial.

Nosotros nos criamos viendo a los otros levantar las copas. Llegaban las finales y otras cabezas jaleaban sueños ajenos, sueños imposibles, sueños que no nos pertenecían y parecían inalcanzables.

Los mundiales de los españoles eran los mundiales de la desilusión, la rabia y la derrota. Empezábamos la película sabiendo que la dejaríamos de ver a tres cuartos del final, siempre de la misma forma, con lágrimas en los ojos y cagándonos en el árbitro, en el poste, en el portero, o en lo malo que era Salinas sólo ante el portero.

Por eso ha hecho falta la sangre de Luis Enrique y la rabia de tantas y tantas décadas para logran cumplir el sueño desde la humildad de unos personajes como Iker Casillas, Vicente del Bosque, Jesús Navas o Iniesta, millonarios eso sí, pero que diera la impresión de que uno fuera a encontrárselos en la panadería del ahorramás haciendo la compra.

Con este mundial se ha logrado un sueño, como diría un comentarista, se ha demostrado que “a veces también ganan los buenos”, se ha conseguido unir a un país dividido y en crisis, los nacionalistas independentistas y españolistas se han mirado por un día al espejo y han visto mas allá de su ridícula frontera inventada.

Me quedo con la imagen del hijo con síndrome de down de Del Bosque levantando la copa.

Me quedo con la mirada de Iniesta tras marcar el definitivo gol mostrando la camiseta dedicada a su fallecido amigo y futbolista Jarque.

Me quedo con el beso apasionado de Iker Casillas a su novia Sara Carbonero.

Porque el año en que España ganó la copa del Mundo pasaron cosas muy tristes en mi vida y otras totalmente maravillosas; y porque siempre recordaré aquel gol final en que un país entero aprendió a caminar por encima de sus miedos y a reconocer que todos los sueños, si uno cree en ellos, pueden hacerse realidad.




Volverán los días de ingenio
El mundial que nunca ganaremos
La fuerza y las noches de miedo
Los clásicos serán siempre modernos
Eres lo único que me queda
La resistencia clandestina
Defendiendo causas perdidas
Romanticismo suicida
Indispensable en tu equipaje
Iré contigo a todas partes
Como tu canción favorita
Sáinese inseparables
Te abrazare hasta el fin de los tiempos
Seré tu piel tus mejores momentos
Un clásico antiguo como un beso
Y haré por ti todas las cosas que nunca hice por mí
Aunque las calles se derritan
Aunque las flores se marchiten
Aunque pasemos de los 30
Y las derrotas seas eternas
Te abrazare hasta el fin de los tiempos
Seré tu piel tus mejores momentos
Un clásico antiguo como un beso
Y haré por ti todas las cosas que nunca hice por mí
Volverán los días de ingenio
El mundial que nunca ganaremos
Te abrazare hasta el fin de los tiempos
Seré tu piel tus mejores momentos
Un clásico antiguo como un beso
Y haré por ti todas las cosas que nunca hice por mí
Si que nunca hice por mí



DANIEL DÍAZ

domingo, 27 de junio de 2010

Pixies - Where is my mind?

domingo, 13 de junio de 2010

No volveré a ser joven - Jaime Gil de Biedma

Para Dani y Lucía


Que la vida iba en serio
uno lo empieza a comprender más tarde
-como todos los jóvenes, yo vine
a llevarme la vida por delante.

Dejar huella quería
y marcharme entre aplausos
-envejecer, morir, eran tan sólo
las dimensiones del teatro.

Pero ha pasado el tiempo
y la verdad desagradable asoma:
envejecer, morir,
es el único argumento de la obra.

"Poemas póstumos" 1968

jueves, 10 de junio de 2010

Pixies


Hay veces que el espíritu rebasa las fronteras auditivas y se confunde con sonidos provenientes de manos y voces sensibles a cualquier caricia creada por el dolor y el placer.

Hay veces que el espacio que separa una cuerda de bajo de uno-mismo queda reducido a números negativos, a inexistencias aparentes que nos hacen confundir las distancias, donde el aquí y ahora se sitúa entre un traste y un recuerdo de nuestra infancia más remota.

Hay veces que se viaja con la velocidad del sonido, creando gracias a su energía, materia integrante de nuestra alma necesaria para el deleite de cualquier placer sensorial y transperceptivo .

Debaser



Siempre que se escucha a los Pixies, el espíritu rebosa fronteras, las distancias se anulan y se crea un trozo de alma.

Siempre que se escucha a los Pixies, nos planteamos en qué cielo de qué isla dejamos nuestra mente.

Siempre que se escucha a los Pixies, se vuelve a creer en la música.

Hey



Carlos Postigo

jueves, 20 de mayo de 2010

El piano - Aidan Gibbons

Cuando la imagen y el sonido se funden sin línea de separación.

El siguiente corto fue el gandor del Festival de Animación de Bradford (BAF) del 2005.

miércoles, 5 de mayo de 2010

Oye como va

Brillante doble homenaje a The Doors y a Carlos Santana el pasado sábado primero de Mayo en la Sala Siroco a cargo de los grupos The loords y Abraxaos.

Y hasta allí fuimos los suburbianos a seguir la interpretación de los Loords de temas como Riders on the Storm, Alabama Song o Touch Me.







Aunque el auténtico plato fuerte de la noche iba a llegar con el superCombo de Abraxaos.

¿Es posible que en una banda de homenaje a Carlos Santana el guitarrista quede eclipsado?

Pues sí, así fue. Toda una gran banda al cómún haciendo sonar míticos como "Oye como va".



Por cierto, os habéis parado a interpretar las letras de Satana,

Algunas son pequeños haikus caribeños.

Pura poesía:

Oye Como Va
Carlos Santana

Oye como va mi ritmo
Bueno pa' gozar, mulata
Oye como va mi ritmo

Para Los Rumberos
Carlos Santana

Vamos rumbero que la rumba ya va empezar
Vamos rumbero que la rumba ya va empezar

Vamos congero que la rumba ya va empezar.
Vamos Caríbello que la rumba ya va empezar.
(Repeat 3x)

Vamos Timbero que la rumba ya va empezar
Vamos Chepito que la rumba ya va empezar.
(Repeat 3x)

Vamos Santana que la rumba ya va empezar
Vamos Santana que la rumba ya va empezar.

Jingo
Carlos Santana

Jingo
Jingo
Jingo
Jingo Ba
Lo
Ba, Ba, Lo
Ba, Ba, Lo
Ba, Ba, Lo
Ba, Lo
Ba, Ba, Lo
Ba, Ba, Lo
Ba, Ba, Lo
Ba
Jingo



Para más información consultar las obras:

"La literatura y la música en Carlos SAntana. Más allá de Jingo" de Roberto Lucateli.
"Ba,Ba,Lo o el triunfo del corazón en la garganta" de Peter HaulosKi
"Oye como va.Poesía poética de Cralos Santana". De Karlov Emilio

Altergustavo.

sábado, 13 de marzo de 2010

The Cranberries



Aquí os dejamos un par de videos del concierto que The Cranberries ofreció ayer en el Palacio de Vista Alegre de Madrid. Entendemos que la calidad no es la óptima, aunque la calidad de la imagen es todo lo contrario a la calidad musical de Dolores y sus chicos.



En estos videos podéis apreciar el ambientazo que hubo anoche alrededor de esta mítica banda. Esa voz encarnada en gorgorito; esa guitarra que a veces parecía que iba a arrancar el brazo a Noal; ese bajo inmóvil y esa batería que parecía multiplicada por dos.

La nota negativa la pusieron el técnico de sonido, el cual no se sabe si estaba haciendo prácticas o tomándose alguna cerveza de más, y una lamentable cola para poder entrar, que daba la vuelta al recinto.



Esperamos que disfrutéis de estas imágenes.

Carlos Postigo

miércoles, 10 de marzo de 2010

Explosions in the sky




Desde la primera canción que escuché no pude resistir la tentación de querer descubrir más sobre ellos. El disco fue “All of a Sudden I Miss Everyone” y la canción de iniciación “So Long, Lonesome”. He de reconocer que quizás no sea la canción más elaborada de su discografía, pero como cuña “explosionaria” hizo su cometido. Reconozco su sencillez y su escasa variedad melódica, pero el ambiente que crean, los sonidos que consiguen y la batería remarcándose por encima de las guitarras calmadamente estridentes, me proporcionaron un chute de adrenalida que hizo que escuchara el disco entero, y de aquí, a toda su discografía. (Reconozco que aún hay canciones desconocidas para mi, pero (estoy seguro) que delicias de alta gastronomía musical)



Como leyenda, se cuenta que el disco “Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever”, en cuya portada sale dibujado un avión con la fase “This Plane Will Crash Tomorrow” (Este avión se estrellará mañana) salió a la venta el 10 de Septiembre de 2001. Historia que aunque parezca poco verosímil, no voy a dejar de aprovechar para alimentar el baúl de leyendas de la historia del Rock.



http://www.explosionsinthesky.com/
http://www.myspace.com/explosionsinthesky


Escuchándolos también se consigue introducirse en el mundo del llamado “post-rock”, amplio espectro musical bastante desconocido y que últimamente está empezando a resaltar en la escena musical. Grupos como Pig Farm On The Moon, X-Ray-dog, los orientales Mono… están provocando que podamos disfrutar de nuevas combinaciones de sonidos hasta ahora poco aprovechados.



En el siguiente blog podéis bajaros el último disco hasta la fecha.
http://elblogdelaardillaroja.blogspot.com/2009/03/explosions-in-sky-all-of-sudden-i-miss.html

Carlos Postigo